Folio

De Vlaamse culturele, literaire en erfgoedtijdschriften werken samen. Met de steun van de Vlaamse Gemeenschap en het Vlaams Fonds voor de Letteren.

Tag: Gonzo

‘De blinde vlekken van Teju Cole’

gonzocircus_logozwart_ondertitelIn Gonzo (circus) #137 staat een lange bespreking van Vertrouwde en vreemde dingen, de eerste essaybundel van de Nigeriaans-Amerikaanse schrijver en kunsthistoricus Teju Cole. Cole bespreekt literatuur waarin het cultureel bekende wordt vervreemd of juist achteloos wordt bevestigd, zoomt in op maatschappijkritische fotografie ten tijden van een oneindige beeldenstroom, en brengt reisverslagen uit die stiekem evenzeer politieke bespiegelingen zijn.

Het volledige artikel van Lisa van Vliet is te lezen in Gonzo (circus) #137.

 

Leve het accelerationisme?

Het accelerationisme stelt voor het kapitalisme in de hoogste versnelling door te zetten om daarmee haar structuren van binnenuit op te heffen. Dit is een van de weinige toekomstgerichte theorieën binnen de filosofie die een praktisch potentieel kent. Theo Ploeg bespreekt en evalueert de verschillende denkrichtingen die ontstonden uit deze intellectuele broedplaats, en geeft ook een aantal muzikale voorbeelden.

Theo Ploeg | in Gonzo(circus)

Lees meer – Bestel

gonzo

“Mensen prikkelen om iets moois te maken”

Oscar Wyers is een Nederlandse musicproducer, geluids- en performancekunstenaar en schrijver. Momenteel woont hij in Gent waar hij het Oggy Records label runt. Een label dat mensen moet prikkelen om buiten de geijkte paden te denken. Wyers hanteert een projectmatige werkwijze, waarmee hij artiesten vraagt om binnen een bepaald concept te opereren. Zo ontstaan er telkens unieke verhalen.

Christophe Vanallemeersch in Gonzo (circus)

Lees meer | Bestel

Gonzo augustus

Douglas Coupland: Het extreme nu

(GONZO) Douglas_Coupland_Wikimedia-624x760

Douglas Coupland

In Gonzo (circus) #130 staat een artikel over de Canadese schrijver Douglas Coupland, maar dat gaat opvallend genoeg niet per se over zijn boeken. Coupland vergaarde zijn bekendheid met de roman Generation X: Tales for an Accelerated Culture (1991), waarmee hij niet alleen het begrip Generation X lanceerde, maar ook McJobs; twee termen die inmiddels gemeengoed zijn geworden. Opvallend genoeg werd het boek onbedoeld een roman: Coupland wilde eigenlijk een non-fictiewerk schrijven over de generatie ná de babyboomers. In de romans die daarop volgen weet hij bijvoorbeeld de nerveuze sfeer rond de internetcultuur te vangen; twee keer zelfs, één keer in de jaren 1990, waarin het internet nog niet zo groot is als nu, en één keer in onze moderne tijd. Recent verscheen Bit Rot, een verhalenbundel met observaties en fantasieverhalen. Begin september werd er onder dezelfde naam, Bit Rot dus, een tentoonstelling geopend in Witte de With Center for Contemporary Art (Rotterdam). Coupland is namelijk ook beeldend kunstenaar. Te zien op de expositie zijn onder meer een sculptuur die op een levensgroot speelgoedsoldaatje lijkt, en foto van een door de schrijver/kunstenaar bewerkt exemplaar van Generation X dat nu een wespennest lijkt. Er wordt gereflecteerd op historische gebeurtenissen, maar ook op het nu. De derde etage van de expositieruimte is gewijd aan Slogans for the 21st Century: op de muren zijn slogans geschreven over het hoe te combineren van ons online- en offline-bestaan. Daar zitten prikkelende stellingen bij, zoals ‘I miss my pre-internet brain’. Er zullen nieuwe vormen van cultuur ontstaan, andere consumptiepatronen, en nieuwe relaties met verleden en toekomst. Dat is niet erg, toont Coupland met The Living Internet. Dat werk bestaat uit bewegende sculpturen, die op robotstofzuigers zijn bevestigd. Samen zijn zij een verbeelding van het zoekgedrag van de moderne mens. Wie of wat is het populairst? Dat blijkt een kat te zijn. Of zoals een van de slogans voor de 21e eeuw luidt: ‘Wow. Whoops. Sorry. I just lost two hours inside a YouTube Kitten Warp.’
Dit is een samenvatting. Het hele artikel van Theo Ploeg kan in Gonzo (circus) #130 gelezen worden. De expositie is nog tot januari 2016 te zien.

Theo Ploeg in Gonzo.

Bestel: http://www.gonzocircus.com/abonneren/

De (h)eerlijkheid van locatieve geluidskunst

Gonzo (c) Hanne BerckmansHarold Schellinx schreef een essay over locatieve geluidskunst: met gps gedirigeerde klankroutes, plaatsgebonden interreactieve composities, locatiespecifieke klankinstallaties. Hij vergeleek dat fenomeen met ‘het orkest dat in vroeger tijden enkel buitenshuis te beluisteren was. Wie liever thuisblijft, loopt veel moois mis’.

Een opvallend verschijnsel zijn soundwalks, waarbij je een route moet lopen om geluiden te activeren. Via een klankkaart zie je naar welke opeenvolgende locaties je moet gaan. Wat er afgespeeld wordt kan bijvoorbeeld een gesprek of een interview zijn, maar er wordt ook veel locatiegebonden muziek gecomponeerd. Benjamin Van Esser bijvoorbeeld componeerde ‘Kluis’, dat je alleen kunt horen als je je bij de Achelse Kluis bevindt, op de grens van België en Nederland. Dat is even wennen voor de moderne mens die het soms al heel normaal vindt dat je met een paar klikken met de muis bijna alles direct tot je beschikking hebt. Maar dat je echt moeite moet doen, uit je luie stoel moet komen zoals Schellinx het noemt, vinden de liefhebbers ook een van de mooiste aspecten van locatiespecifieke geluidskunst.

De huidige technologische stand van zaken maakt zulke locatieve geluidskunst en klankroutes mogelijk: gps, bewegingssensors, enzovoort. Je locatie kan tot op een gedetailleerd niveau in kaart gebracht worden, net als je bewegingen. Een smartphone is al genoeg om locatiegebonden geluid af te kunnen spelen. Vaak mengt dat ‘nieuwe’ geluid zich met wat er al in de omgeving aanwezig is: gesprekken, verkeer, enzovoort. Maar er zijn ook ‘eenvoudigere’ toepassingen mogelijk, waarbij een mp3-speler genoeg is, mits de juiste geluidsbestanden erop geladen zijn.

Maar er is natuurlijk ook gewoon een soundwalk zonder enige technologie mogelijk: maak een wandeling en laat die oordopjes eens uit. De Japanse kunstenaar Akio Suzuki markeerde op straat voor zijn geluidswandelingen bijvoorbeeld een aantal luisterpunten: naar het punt lopen en luisteren maar. Akio heeft overigens ook ook een route in Kortrijk uitgezet, met vijftien luisterpunten.

Tot slot zijn er nog reactieve apps, die reageren op hun omgeving. Een opvallend voorbeeld is Peter Sinclairs ‘Road Music’. Download de app, zet je smartphone in een houdertje voor de voorruit, en koppel de audio-uitgang aan de –ingang van de autoradio. De app begint vervolgens muziek te maken, op basis van wat camera, microfoon en de andere sensoren van de telefoon oppakken.

Dit is een samenvatting. Het volledige artikel van Schellinx kun je gratis lezen op de site van Gonzo (circus).

Harold Schellinx in Gonzo.

Bestel: www.gonzocircus.com/abonneren/

Sloop de ivoren toren: Robrecht Vanderbeeken

GonzoDe universitaire wereld is zich de afgelopen jaren steeds meer gaan spiegelen aan grote bedrijven. Een toegenomen focus op targets, publicatiedruk en het symbolisch kapitaal gekoppeld aan artikelreferenties; het neemt dermate buitensporige proporties aan dat een academische noodkreet niet langer kon uitblijven. Theo Ploeg en Nico Kennis maakten een rondgang in Vlaanderen en Nederland. In aflevering 1 van ‘Sloop de ivoren toren’: Robrecht Vanderbeeken.

Vlaamse en Nederlandse kranten stonden de afgelopen weken bol van de columns en opiniestukken door de – in verhouding nog steeds – zeldzame onderzoekers die ‘het systeem’ durven te bekritiseren. Wat ons interesseert is niet zozeer wat er allemaal misloopt aan de universiteiten en hogescholen, maar vooral hoe het wél zou moeten. Dat vernemen we in deze reeks, onder meer bij monde van Robrecht Vanderbeeken, filosoof van opleiding, die twaalf jaar meedraaide in de academische wereld maar vanwege de, naar eigen zeggen, ‘toenemende neoliberale mentaliteit’, andere oorden opzocht.

Nico Kennes in Gonzo(circus) #127

Lees het artikel online op www.gonzocircus.com/robrecht-vanderbeeken

Bestel: www.gonzocircus.com/shop

 

Hallo, Hallo, wie stinkt daar zo?

“AchtGonzoung! Achtung! Folgen Talon für 071 – Lima Bravo, Lima Foxtrot… Vier, Drei… Gruppen 547, 333, 666. Zulu India, 56004, 8301…”!

Voor Gonzo (circus) #126 schreef geluidskunstenaar Harold Schellinx een tijdloos essay over de hoop en kracht van de echte vrije radio. Sinds zijn kindertijd is hij namelijk gefascineerd door het medium radio. Volgens hem het allerbeste in het leven. Maar is radio zoals wij die kennen ook echt vrij? En als we ons vrij mogen begeven in de openbare fysieke ruimte, mogen we ons dan ook niet in de openbare ether begeven?

Lees het volledige artikel: http://ow.ly/NbZ1t 

Bestel:  http://www.gonzocircus.com/shop/

%d bloggers liken dit: